Polimery przewodzące to klasa materiałów, które posiadają zarówno właściwości polimerowe, jak i przewodność elektryczną. Ich główne parametry techniczne obejmują zazwyczaj przewodność elektryczną, strukturę pasma i typ nośnika. Przewodność elektryczna jest głównym wskaźnikiem służącym do oceny przewodności elektrycznej, zwykle mierzonym w jednostkach Siemensa na centymetr (S/cm). Różne typy polimerów przewodzących, takie jak polianilina, polipirol czy politiofen, wykazują znaczne różnice w przewodności, którą zwykle reguluje się poprzez domieszkowanie lub obróbkę redoks. Na przewodnictwo elektryczne wpływa regularność łańcucha molekularnego polimeru, stopień domieszkowania i warunki przetwarzania; dlatego konieczna jest precyzyjna kontrola procesu syntezy podczas przygotowania i stosowania, aby zapewnić spójne i stabilne działanie.
Oprócz przewodności elektrycznej kluczowymi parametrami technicznymi są także stabilność termiczna i właściwości mechaniczne polimerów przewodzących. Stabilność termiczną określa się zwykle za pomocą analizy termograwimetrycznej (TGA) i różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC), odzwierciedlając zachowanie właściwości polimeru w wysokich temperaturach lub podczas-długiego okresu użytkowania. Właściwości mechaniczne obejmują wytrzymałość na rozciąganie, wydłużenie i elastyczność; wskaźniki te bezpośrednio wpływają na przydatność polimerów przewodzących w elastycznych urządzeniach elektronicznych, czujnikach lub urządzeniach do noszenia. Jeśli materiał o wysokiej przewodności elektrycznej nie ma wystarczającej wytrzymałości mechanicznej, może pęknąć lub odkleić się podczas przetwarzania lub użytkowania. Dlatego przy projektowaniu materiałów należy znaleźć równowagę między przewodnością elektryczną a właściwościami mechanicznymi.
