Polimery przewodzące to klasa materiałów polimerowych, które posiadają podstawową strukturę polimerową i są zdolne do przewodzenia prądu elektrycznego. W przeciwieństwie do tradycyjnych polimerów izolacyjnych, polimery przewodzące zazwyczaj zawierają sprzężone wiązania podwójne w swoich łańcuchach molekularnych, umożliwiając elektronom π przemieszczanie się wzdłuż łańcucha, a tym samym nadając przewodnictwo. Poprzez domieszkowanie chemiczne, reakcje redoks lub modulację struktury molekularnej, przewodność tych materiałów można regulować w szerokim zakresie, od poziomów przewodności izolacyjnej po półprzewodnikową, a nawet metaliczną. Typowe polimery przewodzące obejmują polianilinę (PANI), polipirol (PPy), politiofen i ich pochodne. Łączą w sobie elastyczność, przetwarzalność i przewodność tradycyjnych polimerów, dzięki czemu są szeroko stosowane w czujnikach, elastycznych urządzeniach elektronicznych, materiałach antystatycznych i urządzeniach magazynujących energię.
Lekki i elastyczny: Dziedzicząc lekkość i zginanie właściwości tradycyjnych polimerów, nadaje się do elastycznych urządzeń elektronicznych.
Rozwiązanie-przetwarzalne: niektóre polimery przewodzące można przetwarzać na folie za pomocą powlekania wirowego, powlekania zanurzeniowego, drukowania atramentowego itp., co jest zgodne z tanimi-procesami produkcyjnymi.
Odporny na korozję i wysoce stabilny chemicznie: w porównaniu z metalami jest bardziej stabilny w środowisku kwaśnym, zasadowym lub wilgotnym.
Przestrajalna struktura: Przewodność, rozpuszczalność i właściwości optyczne można kontrolować poprzez modyfikację chemiczną, kopolimeryzację i wprowadzenie łańcuchów bocznych.
