Materiały stosowane w dodatkach antystatycznych zależą przede wszystkim od ich budowy chemicznej i mechanizmu działania. Powszechnym wyborem są związki organiczne o niskiej masie cząsteczkowej. Dodatki te składają się zazwyczaj z jednostek chemicznych, takich jak alkohole tłuszczowe, kwasy tłuszczowe, polietery, amidy lub sulfoniany i mogą zmniejszać rezystywność powierzchniową materiałów poprzez działanie higroskopijne lub jonizacyjne. Charakteryzują się małą masą cząsteczkową, dobrą migracją i łatwością tworzenia warstwy przewodzącej na powierzchniach materiałów, dzięki czemu nadają się do poliolefin, PCV, powłok i materiałów włóknistych.
Typowymi materiałami są środki antystatyczne-na bazie polimerów, zazwyczaj wykorzystujące glikol polietylenowy (PEG), poliakrylany, poliamidy, poliuretany lub szczepione modyfikowane polimery jako główny składnik. Zaletami materiałów polimerowych są dobra stabilność termiczna i trwałość, kontrolowana migracja oraz zdolność do utrzymywania stabilnych właściwości antystatycznych podczas-obróbki w wysokiej temperaturze i długotrwałego-użytkowania, dzięki czemu nadają się do zastosowań w elektronice, optyce, precyzyjnych obudowach instrumentów i konstrukcyjnych tworzywach sztucznych.
