Dodatki antystatyczne można klasyfikować ze względu na mechanizm działania, właściwości chemiczne i sposób aplikacji. W oparciu o mechanizm działania dzieli się je głównie na dwie kategorie: rodzaj smarowania wewnętrznego i rodzaj powierzchni. Środki antystatyczne typu wewnętrznego smarowania są na ogół dokładnie mieszane z materiałami polimerowymi w celu utworzenia kanałów przewodzących w materiale, zmniejszając w ten sposób rezystywność objętościową. Dodatki te nadają się do formowania wtryskowego, wytłaczania lub materiałów foliowych i mają{{3}długotrwałe i stabilne właściwości antystatyczne. Powierzchniowe środki antystatyczne tworzą głównie-pochłaniającą wilgoć warstwę lub warstwę przewodzącą na powierzchni materiału, zwiększając przewodność powierzchniową. Nadają się do wyrobów z tworzyw sztucznych o wysokich wymaganiach dotyczących przezroczystości i wyglądu, takich jak folie opakowaniowe i obudowy elektroniki.
Z chemicznego punktu widzenia dodatki antystatyczne można podzielić na niejonowe, kationowe, anionowe i obojnacze. Dodatki niejonowe zapewniają dobrą stabilność termiczną i kompatybilność, dzięki czemu nadają się do materiałów poliolefinowych, ale ich działanie antystatyczne jest stosunkowo łagodne. Dodatki kationowe i anionowe regulują rozkład ładunku powierzchniowego poprzez naładowane jony, zazwyczaj zapewniając znaczące efekty, ale są wrażliwe na wilgoć i pH. Dodatki obojniaczojonowe łączą w sobie cechy dodatków kationowych i anionowych, dostosowując się do różnych powierzchni materiałów, zachowując jednocześnie stosunkowo stabilne właściwości antystatyczne, dzięki czemu są szeroko stosowane w-najwyższej jakości materiałach elektronicznych, optycznych i medycznych.
W zależności od metod aplikacji dodatki antystatyczne można również podzielić na przedmieszki, dyspersje w płynie i rodzaje powłok. Dodatki do przedmieszki powstają w wyniku zmieszania środków antystatycznych z materiałami na bazie polimerów w celu utworzenia granulek, ułatwiających przetwarzanie i równomierną dyspersję, i nadają się do procesów formowania wtryskowego i rozdmuchowego. Ciekłe dodatki dyspersyjne można dodawać bezpośrednio do żywic lub powłok, zapewniając elastyczne działanie i przydatność do materiałów wymagających precyzyjnej kontroli rezystywności. Środki antystatyczne typu powłokowego tworzą powierzchnie antystatyczne poprzez natryskiwanie powierzchni, zanurzanie lub powlekanie filmami, odpowiednie dla-produktów wstępnie formowanych, zwłaszcza obudów urządzeń elektronicznych, soczewek optycznych i precyzyjnych powierzchni instrumentów.
